Buruko gaixotasunari buruzko mitoak eta uste faltsuak — Buruko gaixotasunari buruzko mitoak eta uste faltsuak

Gaur egun, osasun mentaleko arazoak dituzten pertsona askok beren eguneroko bizitzan sakonki eragiten duten estigmei eta aurreiritziei aurre egiten jarraitzen dute. Sinesmen oker horiek diskriminazioa elikatzen dute eta sufrimendua areagotzen dute.

AVIFESen buruko gaixotasunari buruzko mito zabalduenetako batzuk ikusarazi nahi ditugu, horiek desmuntatzeko eta gizarte bidezkoago, informatuago eta errespetuzkoago baterantz aurrera egiteko. Izan ere, diagnostiko batetik harago, pertsona bakoitzak eskubideak, ametsak, gaitasunak eta aintzatespena merezi duen balioa ditu.

“Gaixotasun mentala duten pertsonek agerraldiak dituzte aurrez abisatu gabe, ezin da haiengan fidatu”. – GEZURRA

Buruko nahasmendu gehienak ez dira bat-batean agertzen, ezta ustekabean ere. Pixkanaka agertzen dira, krisi-uneak aurreikus ditzaketen seinaleekin. Tratamendu eta laguntza egokiarekin, pertsona askok bizitza egonkorra, autonomoa eta aurreikusteko modukoa dute. Fidagarritasuna zalantzan jartzeak isolamendua eta zaurgarritasuna indartzen ditu.

“Irribarre egiten badu edo lagunekin irteten bada, ezin da deprimituta egon.” – GEZURRA

Depresioa ez da beti ageriko tristurarekin agertzen. Pertsona askok eguneroko errutinekin jarraitzen dute, itxura “normala” mantenduz, barnean sufritzen duten bitartean. Mito horrek ezinegona ikusezin bihurtzen die, eta zaildu egiten die behar duten laguntza jasotzea. Osasun mentala ez da beti ikusten, baina beti du garrantzia.

“Esajeratu egiten dute atentzioa emateko.” – GEZURRA

Pertsona baten sufrimendu emozionala ez ulertzeagatik minimizatzea indarkeria sinboliko mota bat da. Inork ez du buruko nahasmendua edo sintomak izatea aukeratzen. Prozesu bakoitza bakarra da eta errespetatu egin behar da. Epaitu gabe entzutea da modu egokian laguntzeko lehen urratsa.

“Ezin dute harreman afektiborik edo bikote-harremanik izan.” – GEZURRA

Diagnostiko bat izateak ez du eragozten maitatzea edo maitatua izatea. Buruko nahasmenduak dituzten pertsonek harreman egonkorrak, osasuntsuak eta gogobetegarriak izan ditzakete. “Emozionalki egokiak” ez direla pentsatzeak bazterketa indartzen du. Ulermenez, errespetuz eta komunikazioz, harremanak posibleak ez ezik, aberasgarriak ere badira.

“Osasun mentalaz hitz egiteak gauzak okertzen ditu.” – GEZURRA

Guztiz kontrakoa: osasun mentalari buruz naturaltasunez hitz egiteak aurrea hartzen, sentsibilizatzen eta laguntzen laguntzen du. Isiltasunak estigma elikatzen du. Sentitzen duguna adierazteak, emozioak baliozkotzeak eta informazio fidagarria izateak ongizate indibiduala eta kolektiboa indartzen du.

“Helduek bakarrik dituzte buruko nahasmenduak.” – GEZURRA

Haurtzaroa eta nerabezaroa funtsezkoak dira garapen emozionalerako. Adin goiztiarretan seinaleei jaramonik ez egiteak helduen bizitzako arazoa larriagotu dezake. Garaiz detektatzea, etapa bakoitzari egokitutako laguntza eskaintzea funtsezkoa da bizitzan zehar osasun mental ona eraikitzeko.

Eta zer egin dezakegu gizarte gisa?

Mito horiek haustea erantzukizun partekatua da. Denok lagun dezakegu: etxean, lagunekin, ikastetxean, lanean edo gure posizio pertsonaletik.

Begirada aldatzea, pertsona bat diagnostikora murrizteari uztea eta laguntza-inguruneak sortzea funtsezko urratsak dira gizarte inklusiboagoa eta berdintasunezkoagoa eraikitzeko.

AVIFESen, informatzeko, sentsibilizatzeko eta laguntzeko apustua egiten dugu, uste baitugu ezagutza, enpatia eta errespetuarekin bakarrik egin dezakegula aurrera estigmarik gabeko etorkizun baterantz.